NIEWIDZIALNY CZŁOWIEK
Adrian?
WYMAGANY KOD DOSTĘPU
ALARM WYŁĄCZONY
Zeus.
Nie mogę cię zabrać.
Przepraszam.
Ale tego się pozbędziemy.
Dobry pies.
Emily. Gdzie jesteś?
Cecilia, co jest grane?
Wszystko dobrze?
Potem ci wyjaśnię.
Teraz jedź.
No już.
-Otwórz te pierdolone drzwi! -Co jest?
Otwieraj!
Otwieraj, kurwa!
Wracaj tu!
Chryste!
Wracaj! Nie możesz mi tego zrobić!
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Cee?
Ty już na nogach?
Od paru godzin.
Nie mogę spać.
Bo najpierw się trzeba położyć i zamknąć oczy.
Zmęczona czy nie, masz na dzisiaj zadanie.
Obiecałem twojej siostrze, że cię zmuszę do wyjścia z domu.
Jego tam nie ma.
Słowo.
Przepraszam...
Nie jestem gotowa.
Dobrze jest.
Pierwszy raz doszłaś tak daleko.
Prawie jakbyś poleciała na Księżyc.
Z tym się nie da pracować.
Czujesz, że cię obserwują?
Spokojnie. Otworzę.
Już.
Znam cię? Wiszę ci kasę?
Mnóstwo.
Tak? Co to za nachodzenie ludzi w domu?
Powiedz jej, że nie może cię zabrać. Zostajesz.
Co ty tu robisz?
Ciebie też miło widzieć.
Zobaczę, jak tam Sydney.
To nie fair.
Prosiłam, żebyś nie przyjeżdżała.
On wie, gdzie mieszkasz. Przyjedzie tu za tobą.
Tak...
-Ale mam wiadomość, która... -To żadne usprawiedliwienie.
Dobra, mam plan.
Zrobisz, co ci powiem.
I choć raz nie próbuj się mądrzyć.
Nic nie próbuję.
Chcę ci tylko powiedzieć, że już nie musisz mnie wyrzucać.
On nie żyje.
Co?
Genialny wynalazca popełnia samobójstwo
Co on ci robił?
Chcesz o tym pogadać?
To nie ma sensu.
Musiał mieć wszystko pod kontrolą.
Mnie też.
To, jak wyglądam,
w co się ubieram,
co jem.
Potem zaczął kontrolować, kiedy wychodzę z domu.
Co mówię.
Wreszcie...
co myślę.
Jak mu się nie podobało to, co sądził, że myślę,
-wtedy... -Co?
Bił cię?
Między innymi.
Chciał mieć dziecko.
Wiedziałam, że wtedy...
nie będę umiała od niego uciec.
Więc w tajemnicy brałam pigułki.
Ale jak długo można?
W końcu zadzwoniłam do ciebie.
Teraz jesteś u nas.
Bezpieczna.
On nie żyje.
Nie chcę ci podcinać skrzydeł.
Ale rozważ różne opcje.
W tym kraju jest parę szkół.
Ale ja chcę iść do Parsons. To jest mój cel.
Masz mieć cele. Z „e” na końcu. Liczba mnoga.
Cele ważna rzecz.
No no, nieźle.
Kogoś ciągnie w świat.
Za rok przejdziesz przez ulicę.
Coś do ciebie.
Nikt nie wie, że tu jestem.
Powiadomienie dla spadkobierców Adriana Griffina.
I od kogo to?
Dzięki, że przyjechałyście.
Jako adwokat reprezentujący interesy mojego zmarłego brata,
mam dopilnować wykonania jego ostatniej woli.
Chciał, żebym to zrobił osobiście.
Przeczytam wam jego oświadczenie.
„Cecilio.
„Nasz związek nie był doskonały,
„ale liczyłem, że ufasz mi na tyle,
„żeby rozmawiać, a nie uciekać...”
Nie. Nie masz prawa tego robić.
-Muszę to przeczytać. -Ale ona nie musi słuchać.
Wyślij mi to mailem. Same przeczytamy.
Słowo.
Moim obowiązkiem jest...
Wyjaśnić nam kwestie spadkowe.
Cecilia została beneficjentką funduszu Adriana.
I dlatego tu jesteśmy.
Kobiety chciały być blisko niego zawsze z jednego powodu.
-Dla jego pieniędzy. -Gdyby szło o fizyczną bliskość,
nie przyjechałybyśmy tu za żadną cenę.
Jesteście blisko.
Jest w tej urnie tam.
A w kwestii spadku...
Dostaniesz pięć milionów dolarów.
Bez podatku.
W ratach po sto tysięcy wypłacanych co miesiąc
przez najbliższe cztery lata.
Są, oczywiście, warunki. Nie możesz popełnić przestępstwa itp.
Normalnie dałbym 120 dni na rozpatrzenie potencjalnych roszczeń,
ale w tym przypadku od tego odstąpię.
Potrzebny mi twój podpis i numer konta.
I zlecam pierwszy przelew.
Możecie już wejść.
Czekaj. Gdzie jesteś?
To co, już?
Tak. Już możecie.
Dzięki, Cee.
Ale miło. Ty to widzisz?
Drabina?
Co proszę?
Na pewno się przesłyszałem.
Chciałam powiedzieć „dziękuję”.
Nie ma za co.
Przyda się. A tamta może w końcu wylecieć.
Bardzo to miłe. Dzięki.
Cudowny prezent.
Nie, to ja dziękuję, że mogę wam siedzieć na głowie.
I że się mną zajmujecie.
A Sydney... też może użyć drabiny.
Mam malować? W życiu.
Nawet bym nie poprosił.
Wiadomo, nie do malowania. Ale do innych rzeczy.
Można sobie coś zdjąć.
Na przykład to.
Dziwne.
Gdybyś miała...
-Z drabiny sięgniesz. -Mam tam wejść?
Fajnie będzie.
A to tak samo tam wpadło?
I jak wygodnie.
Co to?
-Tam jest moje imię. -Dziwne.
Twój charakter pisma...
-Faktycznie dziwne. -Ja tylko kupiłam drabinę.
-Zobaczmy. -Całkiem zresztą niezłą.
To konto bankowe. Na twoje nazwisko.
Będę na nie co miesiąc wpłacać 10 000 $. Do końca roku.
Nazwałam je „Parsons”.
Zostaniesz tą projektantką, mała.
To lekka przesada. Na pewno cię na to stać?
Powiem tak.
Na uniwerek też pewnie wystarczy.
Idę do Parsons.
Idziesz do Parsons.
Boże.
No dobra. Trzeba to uczcić.
I nie kolacją z mikrofali.
To nie bardzo jest czym. Chyba że...
I czego tańczysz? Nie masz 21 lat.
No weź. Mały łyczek.
A ciągle mi mówi, jaka to jestem dojrzała.
Właśnie.
Jak na dziecko.
Sama słyszałam.
To nie fair. Dwie na jednego?
Ja jestem niewinny, próbuję przestrzegać prawa.
Boisz się?
Ale pamiętacie, że jestem gliną?
Trzymam go.
O nie.
Złapał mnie!
Uratuję cię.
Dzień dobry.
Zjesz coś?
Nie, muszę lecieć.
Wiesz, że mam lekkiego kaca?
Ja też.
Jak to po szampanie.
Starzejemy się. Nie ma co.
Zimą coraz trudniej mi się zerwać.
Lecę. Wracam koło siódmej.
Obudzisz Sydney?
Tak się nakręciła, że pół nocy nie spała.
Trzeba ją postawić na nogi.
Jasna sprawa.
Syd. Wstajemy. Spóźnisz się.
Nie, nie. Nie wodą.
Przepraszam.
-To śniadanie? -Tak.
-Myślisz, że da się uratować? -Nie.
Przykro mi.
James?
James! James!
Co się stało?
Widziałam coś... Tutaj.
Ślady stóp. Widziałam je!
Jak to ślady stóp?
Na kołdrze! Tu były!
Były.
Na kołdrze?
Widziałam.
Ktoś tu był.
Odłóż ten gaz.
Sam mi go kupiłeś.
Kogo chcesz nim spryskać?
Widziałam go.
Przysięgam.
Posłuchaj.
Adrian będzie cię dręczył, bo mu na to pozwalasz.
Nie pozwól mu.
Spróbuj się przespać.
Masz jutro rozmowę o pracę.
Nie chcę, żeby ten skur...
ten... facet
w czymś ci jeszcze zaszkodził.
Racja. Przepraszam.
Po studiach pół roku pracowałam w Paryżu.
Najpiękniejszy czas w moim życiu.
Znaczy, jak dotąd.
Proszę usiąść.
Czemu akurat w Paryżu?
Bo tam ciągnie wszystkie piękne kobiety?
Mówię trochę po francusku. I zawsze chciałam tam mieszkać.
Więc po dyplomie
pojechałam. Prawie bez pieniędzy.
Spałam w składziku sprzątaczki.
Swoją firmę też zakładałem w składziku.
Nieźle.
Czyli oboje wiemy, co znaczy dobry składzik.
Pokażesz, co robiłaś?
Jasne.
Nie wiem...
Jestem pewna, że je pakowałam. Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Nie ma sprawy.
Przy okazji prześlesz mailem.
Opowiem ci trochę o nas.
Dla nas architektura musi mieć ludzki wymiar.
Wszystko dobrze?
Przepraszam.
Nie czuję się...
Może wody albo coś?
Cecilia?
Co się dzieje?
Cecilia. Nie powinna pani prowadzić przez parę dni.
Ani obsługiwać ciężkiego sprzętu. Poza tym wszystko w porządku.
Skontaktujemy się, jak będą wyniki analizy krwi.
Proszę podać swój numer pielęgniarkom.
Mogą już państwo iść.
Gotowa?
Tak.
-Halo. -Z Cecilią Kass poproszę.
To ja.
Tu doktor Lee ze szpitala St. Vincent's.
Mamy już wyniki badań krwi.
Przyczyną zasłabnięcia był prawdopodobnie diazepam.
Jaki diazepam?
Miała pani we krwi wysokie stężenie tego leku.
Co wyjaśniałoby omdlenie.
Chciałabym pomówić o czymś jeszcze,
ale raczej nie przez telefon.
Powiedz mu, żeby przestał.
Komu? Co?
Niech przestanie robić to, co robi.
Wiesz, o co jej w ogóle chodzi?
Nie chciała powiedzieć, po co tu jedziemy.
Ale jestem jej przyjacielem i wiem, że miała powód.
Więc proszę, wysłuchaj ją.
I okaż trochę szacunku.
Był wieczór. Siedziałam
i myślałam,
jak mogę uciec od Adriana.
Planowałam to sobie w głowie.
A on na mnie patrzył.
Badał mnie wzrokiem.
Jakby mi czytał w myślach.
A potem powiedział, że nigdy go nie zostawię.
Że gdzie bym nie uciekła,
on i tak mnie znajdzie.
I że do mnie podejdzie,
a ja go nie będę widziała.
I da mi jakiś znak.
Żebym wiedziała, że tam jest.
Zanim od niego uciekłam, nafaszerowałam go tym.
Potem zgubiłam buteleczkę.
A teraz znowu jest u mnie.
I co sugerujesz?
Że zgubiłaś prochy i znalazłaś prochy?
On nie umarł, Tom.
Zawartość tamtej urny by się z tobą nie zgodziła.
Nie wiem, jak to robi.
Ale coś wykombinował.
Wymyślił, jak stać się niewidzialnym.
Geniusz, spec od układów optycznych.
Wiem, że mógł tego dokonać.
I myślę, że ty wiesz, o czym mówię.
On nie umarł.
Po prostu go nie widzę.
Proszę, powiedz mu, żeby przestał.
Masz rację.
Adrian był geniuszem.
Ale nie dzięki wynalazkom.
Jak nikt potrafił manipulować ludźmi.
Potrafił dostrzec ich najmniejsze słabości.
I wyobrażasz sobie?
Wymyślił sposób, żeby cię torturować nawet po śmierci.
Co mógł zrobić genialniejszego, niż stać się niewidzialnym?
Nie stać się, ale przekonać cię, że to zrobił.
Mój brat mnie kontrolował na długo, zanim cię poznał.
Nienawidziłem go.
To akurat nas łączy.
Poczułem ulgę,
kiedy się dowiedziałem, że nie żyje.
Jego już nie ma.
Widziałem zwłoki.
Posłuchaj.
Nie daj mu wygrać. Nie przywracaj go do życia.
Musimy pogadać.
Przynajmniej mamy pełną jasność.
-Wreszcie wiem, co o mnie myślisz. -Co?
Miło, że znalazłaś czas,
żeby mi powiedzieć, cytuję: jak się przy mnie dusisz.
Co ty...?
Nie muszę ci chyba tłumaczyć, że nie chcę twoich pieniędzy.
Nie wiem, o czym mówisz.
O mailu, który mi rano wysłałaś.
Jakim mailu?
Jeśli takie masz o mnie zdanie, to nie proś mnie więcej o pomoc.
Jak jesteś zbyt głupia, żeby rozpoznać przyjaciół i zbyt słaba,
żeby uciec od wrogów,
to nie płacz mi więcej w rękaw.
-Wypisuję się. -Nie wysłałam ci żadnego maila.
Naprawdę.
Ktoś mi to robi.
To on. Wiem, że to on.
Kto?
Adrian?
To on wysłał mail? Jasne.
Idź się lecz. Adrian nie żyje.
Em, nie, błagam.
Przy tobie się duszę.
Nie chcę cię widzieć. Nie chcę cię znać.
Byłoby lepiej, żebyś to ty nie żyła.
Wszystko dobrze.
Wiesz, co mogłybyśmy zrobić?
Wygonić tatę z domu
i urządzić sobie babski wieczór.
Zjeść ciasto.
Lubię ciasto.
Boże. Sydney. Jesteś cała?
Dlaczego to...? Nie! Tato!
Nie.
Ja tego nie zrobiłam.
-Co się stało? -Uderzyła mnie.
Co?
Nie zrobiłam tego.
W życiu bym cię nie uderzyła. Kocham cię.
Nie zrobiłam tego, James. To on.
On tu jest, przysięgam.
Dość. Wystarczy!
Przestań!
-Wszystko OK? -Zabierz mnie stąd.
Przepraszam. Nigdy bym...
W tej chwili liczy się dla mnie tylko córka.
Rozumiesz?
Wszystko będzie dobrze.
Nie, James. Proszę.
On właśnie tego chce.
To samo robił, kiedy byliśmy razem.
Chce, żebyś myślał, że to ja.
Chce mnie osaczyć, skłócić z wami.
Uspokój się. Straszysz mi córkę.
Przenieś się może do siostry. Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Chodź, Sydney.
Sydney. Przepraszam.
Gdzie jesteś?
No dawaj.
Gdzie jesteś? Pokaż się.
Bijesz małe dziewczynki?
Mnie uderz.
Dlaczego ja?
Mogłeś mieć każdą.
To smutne, ale prawdziwe.
Za pieniądze można kupić wszystko.
Ludzi też.
Czemu wybrałeś mnie?
Zwykłą dziewczynę z przedmieścia,
którą poznałeś na jakiejś imprezie.
Nie możesz mnie wymazać z pamięci?
Niczego już mi nie odbierzesz.
Bo zabrałeś już wszystko.
Tu Adrian Griffin.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię, jak będę mógł.
NIESPODZIANKA
-Cecilia? -Tak. Jedziemy.
Szybko, proszę.
Niech pan zablokuje drzwi.
-Wszystko OK? -Proszę już jechać.
Szybko, błagam.
Stinson Beach. To kawałek drogi.
Muszę tylko coś zabrać.
Zaczeka pan?
To mogą być dwie minuty albo i 20.
A potem odwiezie mnie pan do miasta.
Jasne. Nie ma sprawy.
Zeus.
Cześć.
12-14-17.
Dzień, w którym się poznaliśmy.
Jakie to romantyczne.
Proszę. Spotkajmy się wieczorem. W jakimś publicznym miejscu.
O ósmej w Yulan?
Jeśli nie możesz, zrozumiem.
Ale powiedz od razu, to zadzwonię do kogoś innego.
Zostało mi mało czasu.
Dziękuję.
Cześć.
Witajcie w Yulan.
Jestem Taylor i będę was dziś obsługiwał.
-Wiecie, co i jak? -Zamawia się i się je?
Tak. Ale u nas jest trochę inaczej.
-Domowa kuchnia i atmosfera. -Byłyśmy tu już. Dzięki.
Może wody na początek?
-Gazowaną, nie? -Darmową.
Czyli z kranu, jasne.
Dzięki, że przyszłaś.
Kocham cię.
Wiesz, że jesteś jak gliniarz?
Masz w sobie tę zwierzęcą siłę,
która tak mi pomaga, kiedy mam kłopoty,
ale bardzo przytłacza, kiedy nie mam.
James to kawał chłopa i prawdziwy glina.
I on też się ciebie boi.
Słusznie. Skopałabym mu tyłek.
Na luzie.
Jasne.
Potrzebna mi teraz twoja siła.
Musisz uwierzyć w to, co ci teraz powiem.
Dobra, co...?
Dzięki, Taylor.
Gotowe zamawiać drinki czy jeszcze chwilę?
Całą masę chwil.
Jasne. Nie ma sprawy.
Emily.
Byłam dziś w jego domu.
-W domu Adriana? -Tak.
Po prostu tam weszłam.
Znalazłam dowód na to, że mam rację.
Że to Adrian mnie prześladuje.
Co to jest?
On skonstruował jakiś taki strój.
Cały z kamer. I dzięki...
Co?
Nie, proszę!
Nie możecie!
Ja tego nie zrobiłam!
Nie!
To on ją zabił!
Błagam, nie!
Nie!
Posłuchajcie mnie!
Nie!
Ty skurwielu!
Zabiłeś ją!
Widzę cię!
Widzę!
On tu jest.
Tu. Jest tutaj.
Nie widzicie go, ale jest w tej sali!
Musicie mi uwierzyć!
On tu jest!
Zrobi mi krzywdę.
Spokojnie.
Od razu lepiej.
Niespodzianka.
Potwierdzasz, że to ty jesteś na nagraniu?
I że niedawno zemdlałaś w czasie rozmowy o pracę
w wyniku wysokiego stężenia diazepamu we krwi?
To on mi go podał.
A parę dni temu wysłałaś do siostry mail,
w którym życzyłaś jej śmierci.
Mam dowód.
Dowód na to, że on żyje.
Znalazłam go.
Co to takiego?
Nie mogę wam powiedzieć.
On słucha.
Jest w tym pokoju.
Twierdzisz, że zabójca siostry jest z nami w tym pomieszczeniu,
ale go nie widzimy?
James.
Nie wierzysz, że to zrobiłam, prawda?
Powiedz, proszę.
Chociaż równie dobrze mogłam.
To przeze mnie Adrian znalazł się w jej życiu.
To moja wina.
Nie powinienem był cię zostawiać.
Zawiodłem cię.
Łóżko nie jest niewygodne?
Nie.
Czy coś w pokoju pani przeszkadza?
Nie.
Dobrze.
Chciałam z panią o czymś porozmawiać.
Przejrzeliśmy wyniki pani badań z zeszłego tygodnia.
Pamięta pani? Badania krwi.
Tak.
Wiedziała pani, że jest w ciąży?
Nie.
Lekarz, który zlecił badania, nic nie powiedział?
Niemożliwe.
To nieprawda.
Z badań wynika, że to świeża sprawa.
Nie można określić dokładnie, ale jakoś koniec pierwszego miesiąca.
Mamy kogoś zawiadomić?
Kogoś z rodziny?
Przyjaciół?
Aż przykro patrzeć na ciebie w tym stanie.
Różnie wam się z Adrianem układało, ale jesteś dla mnie jak rodzina.
-I będziesz mnie reprezentował? -Nie. Twoje źródło dochodu.
Obsługuję fundusz ustanowiony przez brata.
Miałaś otrzymywać z niego pieniądze,
chyba że wejdziesz w konflikt z prawem
lub zostaniesz uznana za niepoczytalną.
W zaistniałej sytuacji
z przykrością informuję, że wypłaty zostały wstrzymane.
Wiem, że chciałaś finansować studia córce przyjaciela.
Tym bardziej jest mi przykro.
Kiedyś było mi cię żal.
Najbliższy krewny narcyza i socjopaty.
Chłopiec do bicia.
Przykuty do portfela bydlaka.
Ale teraz
widzę, czym naprawdę jesteś.
Mięczakiem. Nędzną wersją brata.
Taką bez kręgosłupa.
Możesz nas podać do sądu.
Ale to nie będzie tanie.
I nie wróżę sukcesu.
Sugerowałbym...
podpisać ten dokument i zrzec się udziałów.
Będzie łatwiej i przyjemniej.
Jest też inna opcja.
Można wszystko cofnąć.
Urodzisz jego dziecko
i do niego wrócisz.
Myślałaś, że on nie wie o pigułkach?
Pewnie, że wiedział.
Chyba nie myślałaś, że się nie dowie?
Podmieniał je na inne.
To, co brałaś, to było placebo.
Tak samo było jasne, że cię w końcu znajdzie.
On cię potrzebuje, bo ty nie potrzebujesz jego.
Nikt go nigdy nie zostawił.
Ale dostatecznie cię już ukarał.
I jesteś matką jego dziecka.
Czas przerwać tę grę.
Możesz zacząć z nim nowe życie.
Wystarczy jeden telefon.
I wszystko będzie jak było.
Obawiam się, że nie masz wyboru.
Jesteś morderczynią.
Ale mogę to zmienić.
Adrian zabił moją siostrę.
A ty mu pomogłeś.
Nie musisz od razu podejmować decyzji.
Wrócę za trzy dni.
Dbaj o siebie.
Będziemy cię obserwować.
W najbliższych dniach przydadzą nam się parasole.
Znaleźliśmy się w pasie bardzo niskiego ciśnienia.
Słońce zobaczymy dopiero w niedzielę po południu.
A na razie czeka nas deszcz, wiatr i szaruga.
Zamknięty Ośrodek Leczenia Santa Marina
Otwórz usta.
Język do góry.
Na dół.
Dobranoc.
Nie dostaniesz tego dziecka.
Ani mnie.
Jesteś.
Pierdol się!
Wracaj do łóżka. Już.
Stój!
Nie! Nie!
Proszę!
Przestańcie!
On tu jest!
Na ziemię!
On tu jest.
Na ziemię, już.
Jest za tobą. Posłuchaj mnie.
Kto?
Za tobą.
-Rozumiem. Połóż się na ziemię. -Odwróć się!
-Słyszysz? Jest za tobą. -Nie wstawaj.
Nie.
Bum.
Nie ruszać się!
Tam jest!
Ty idź w lewo.
Myślisz, że możesz mnie pokonać?
To ja ci dam lekcję.
Jeśli będziesz walczyć, nawet cię nie tknę.
Za to skrzywdzę kogoś, kogo kochasz.
Tylko ty będziesz winna śmierci tej dziewczyny.
Nie, proszę.
Tylko nie Sydney.
Stać. Ręce do góry!
Nie zrób nic głupiego.
Tu jestem.
Zatrzymać ją!
Biegnie do bramy.
Co... kurwa?
Halo? Halo?
Harry, co się dzieje?
Co ty robisz?
Halo. Harry, wszystko dobrze?
Nic mu nie jest. Słowo.
Kto mówi?
Tu James Lanier.
To ja.
Cee? Skąd do mnie dzwonisz?
-Nieważne. Słuchaj mnie. -Nie, to jest ważne.
Z drogi!
Przecież by ci nie dali zadzwonić.
Posłuchaj. Sydney grozi niebezpieczeństwo.
-Gdzie jesteście? -Ja w pracy, ona w domu.
Jedź do niej natychmiast.
Słyszysz?
Boję się, że Adrian chce ją skrzywdzić.
Sydney.
Wszystko dobrze?
Sydney...
Przestań!
Nie!
Przestań!
Tato!
Nie!
Sydney, na ziemię!
Nie płacz.
Tom?
Jest tam kto?
Pomocy!
Proszę.
-Pomocy. -Odsunąć się.
Policja. Pokaż ręce.
Nasi znaleźli dziś rano Adriana.
Był związany w piwnicy.
Zdaje się, że padł ofiarą brata, tak jak ty.
Nie.
Nie, James. To nie tak.
To Adrian mi to zrobił.
Nie jest żadną ofiarą.
Był związany. W piwnicy.
Mógł udać własną śmierć, to mógł też sfingować porwanie.
Zwłoki Toma leżą u mnie w salonie.
W jakimś dziwnym stroju, który rozwaliłaś na kawałki.
Nawet jeśli strój działał, to przestał.
Mamy masę świadków ze szpitala.
Wszyscy widzieli coś dziwnego.
Masz wreszcie szansę odzyskać wolność.
Nie.
Wiem, że w salonie leży Tom.
Ale całą resztę zrobił Adrian.
A potem wystawił własnego brata.
Wiem, jak działa system.
-Naprawdę. Nie rozumiesz... -To ty nie rozumiesz.
On właśnie taki jest.
Robi ze mnie wariatkę.
Zawsze tak było.
I tym razem jest tak samo.
Dobra, ale słuchaj. Zachowaj to dla siebie
i daj mi robić swoje.
Zgoda?
Daj sobie pomóc.
Nie pomożesz, dopóki on tu jest.
Cecilia?
Tak się cieszę, że dzwonisz.
Świetnie wyglądasz.
Jak zawsze, oczywiście.
Ale nie czuję się świetnie.
To tylko pozory.`
Wejdź, proszę.
Jest zimno. Chodź.
Chciałem wziąć coś prostego na wynos.
Ale zacząłem kombinować, na co możesz mieć ochotę.
No i masz, zestaw świra. Sushi, stek i makaron.
A może w ogóle nie jesteś głodna.
I właśnie wyszedłem na debila.
Może być stek.
Dobry wybór.
Trzęsą mi się ręce.
Jesteś jedyną osobą na świecie, która o tym wie.
Potrzebuję cię.
Wiem, że nie traktowałem cię tak, jak powinienem,
kiedy byliśmy razem.
Ale dostałem nauczkę.
Chętnie bym spalił wszystko, co mam, żeby ci to udowodnić.
Jeśli chcesz być w życiu tego dziecka,
masz być ze mną szczery.
Oczywiście.
To znaczy, że masz się przyznać do wszystkiego, co zrobiłeś.
Że to byłeś ty.
Nie twój brat.
Ty.
Kochałem swojego brata.
Myślałem, że on mnie też.
Wiem, że z zewnątrz nie było tego widać,
ale miał nade mną władzę.
Powiedz mi prawdę.
Muszę wiedzieć, że nie zwariowałam.
Nie możemy zacząć od kłamstwa.
Ja nie kłamię.
To nie byłem ja.
Przysięgam.
Czemu nie umiesz powiedzieć prawdy?
Przecież mówię.
Przestań.
Musisz to dla mnie zrobić.
Dla mnie i dla siebie.
Kiedy właśnie robię to, o co prosisz.
Mówię ci prawdę.
Nie, nie, nie.
Wiem, człowiek czasem czuje, że mu odbija.
Tylko ja mogę ci pomóc.
Pamiętasz?
Bo znam cię najlepiej na świecie.
To chyba nie jest dla ciebie żadna...
niespodzianka.
Pójdę umyć twarz.
Jasne.
Nie.
Nie! Coś ty zrobił?
Numer alarmowy. Proszę opisać zdarzenie.
Musicie mi pomóc. On chyba chciał się zabić.
Szybko. Pomóżcie mi.
Pośpieszcie się, proszę.
Celestial Drive 3333.
Proszę.
Niespodzianka.
Jesteś cała?
Tak.
Spójrz na mnie. Już dobrze.
On się zabił.
Poderżnął sobie gardło.
Kamera wszystko nagrała.
Wcale nie chciałaś, żeby się przyznał.
Oczywiście, że chciałam.
Skąd mogłam wiedzieć, że jest niezrównoważony?
Wszystko słyszałeś, prawda?
Jak to brzmiało?
Całkiem jakby sam się zabił.
NIEWIDZIALNY CZŁOWIEK